چه تفاوت دارد که تازیانه اتهام ها یکی پس از دیگری بر پیکرت فرود آیند و خون دلت را از چشمانت جاری کنند؟
چه تفاوت دارد که تو را برای گناه دیگران محاکمه کنند و برایت حکم بدهند و حکمشان را اجرا کنند؟
چه تفاوت دارد که رو به رویت بایستند و نگاهشان را در چشمانت بدوزند و برایت فاتحه ای چونان که بر مرده میخوانند، بخوانند؟
چه تفاوت دارد که بدانی به قول فروغ : " و زمین پر از صدای حرکت پاهای مردمیست که همچنان که تو را می بو سند در ذهن خود طناب دار تو را می بافند."
چه تفاوت دارد که روی در روی و چشم در چشم هستی ات را به سخره بگیرند؟
چه تفاوت دارد که درد هایت را باید در درونت و در دلت روی هم تلنبار کنی و آن وقت، چهره ات را به لبخندی مضحک آذین ببندی؟
چه تفاوت دارد که بدانی و وانمود کنی که نمی دانی و بخواهی و بدانی که نتوانی؟
چه تفاوت دارد که تلاش کنی و ثمری نبینی؟
چه تفاوت دارد که خودت باشی و برای خودت بودن ترد شوی و زخم هایت را در رویت فریاد بزنند؟
چه تفاوت دارد که صداقتت مایه ی شماتت شود و به اجبار خرقه سالوس بر تن کنی و ماسکی بزنی که زندگی را چون رنگین کمان رنگین میبینی نه به رنگ خون دلت و به رنگ اشک های دلت؟
چه تفاوت دارد که بخوانی و اجابت نشوی؟
چه تفاوت دارد که به تلخی باور کنی که باید ماسک بر چهره بزنی که برایشان راحت تر است که : " فریبی که مارا خرسند می سازد بیش از صد راست برایمان ارزش داد." ؟
چه تفاوت دارد ...؟
راستی، چه تفاوت دارد؟
هر روز با خود طوطی وار زمزمه میکنی که مهم نیست، هیچ چیز مهم نیست ...
...
شاید روزی از آن هم، نهی شوی
و امروز
بخواهی به جای همه ی آنها چیز دیگری بگویی
و اگرچه همه را پشت کرده به خود می بینی و به یقین می دانی که
" آن را که تو خواندی به جهان یار ترین* چه دل آزار ترین شد چه دل آزار ترین"
با خود بگویی که:
"یارب نظر تو برنگردد * برگشت روزگار سهل است"
راستی شاید نظرش برگشته که این طور داری ...
از امروز می خواهی که با خود به جای همه ی نشخوار های مغزت بگویی:
" چه تفاوت دارد که برویند قارچ های غربت..."
"یارب نظر تو برنگردد"
و در پسش، آرام، در کنج دلت، زمزمه کنی:
" آمین".
